menuline menuline menuline menuline menuline menuline
Wyszukiwarka

Taśmy Gudzowatego 11-10-2006
Wyjaśniam. Program „Misja specjalna” ma upublicznić taśmy nagrane przez Aleksandra Gudzowatego. Miało się to odbyć inaczej, w minioną niedzielę, w porozumieniu z jednym z tytułów prasowych. Jednak, jaki mówi znajomy dziennikarz, "ujawnienia tego nie chce nikt.".

Jak się okazuje Gudzowaty od dawna, jak książkowy „szpion,” rejestruje swoje spotkania.  Zarejestrował m.in. spotkanie z Adamem Michnikiem. (Według dziennikarza to nie on rejestrował.) Teraz Gudzowaty chodzi po mieście i zapewnia, że taśmy przeciekły z prokuratury, on nie był źródłem ich upublicznienia. Prawda jest jednak inna. Ale dalej to niestety musi być przemilczane, by chronić źródła dziennikarskie.

Chłopcy, w tych nerwowych czasach, po prostu pokłócili się przy stoliku brydżowym. To nie jest ostatnia sprawa, która w związku z ich kłótnią teraz wypłynie na powierzchnie.

(34) komentarzy / + dodaj komentarz
Już widzę ten krzyk w GW. Pewnie sie okaze że dziennikarz nie powineń
Autor: nie.z.po
2006-10-11 23:30:19
wszystkiegoujawniać.

Ma czy upubliczni?
Odważy się Pan?

no panie Sylwku
Autor: minimal
2006-10-11 23:42:48
jesli ten numer panu wyjdzie to czapki z glow. mam nadzieje ze widzial pan juz materialy i nie daje sie wkrecac w jakas krzywa jazde. i jesli to prawda to wie na jaki ogien sie wystawia. tak czy siak trzymam kciuki.

Panie Sylwestrze - liczę na Pana !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Autor: brat
2006-10-12 00:08:36
Nie ukrywam, że podziwiam Pana odwagę w ujawnianiu prawdy nam maluczkim, mam orgomną nadzieję, że uda się ujawnić wreszcie trochę prawdy o wielkim guru-mentorze III R.P. Trzymam kciuki.

muszę przyznać ze umie Pan budowac napięcie
Autor: nie.z.po
2006-10-12 00:11:02
Już nie mogę się doczekać.
Dołączam się do pytania poprzednika.
Przesłuchał juz pan te nagrania?
Czy jeżeli uda się jutro obalić rząd to te nagrania też pójdą?

Teraz te groźby Tuska i Rokity wobec dziennikarzy TVP nabierają trochę innego znaczenia.

Czy dobrze widzę "Emisja programu została wstrzymana."
Autor: nie.z.po
2006-10-12 01:35:09
http://www.itvp.pl/konfrontacja/odcinek/i.tvp/cat/84/lp/2704

Agora działą czy siła oddziaływania posłów PO jest tak wielka.
A może Guzowaty wpuścił w maliny?

ujawnić prawdę o michniku w takim razie - brawo panie gazowaty
Autor: eskimos
2006-10-12 06:26:38
Ja jednak chylę czoła przed Gazowatym - nie nazwał bym faceta ksiażkowym szpionem ale pragmatykiem w dzisiejszych czasach, który widział jak zachowuje sie michnik np w aferze rywina. Panie sylwestrze, ważne co jest na tych nagraniach a nie fakt że one są. Ma pam może informacje dlaczego te nagrania są takie istotne - bo domniemam że michnik musiał się konkretnie skompromitować. Miejmy nadzieję że zostanie to ujawnione.

brawo!
Autor: pk
2006-10-12 09:34:38
czekam z niecierpiliwoscia na ujawnienie tych taśm!
dodam tylko od siebie iż jadac na wiec poparcia dla rządu,kilka dni temu, w drodze powrotnej w autokarze,w którym byli przedstawiciele PISu było tak ciekawie ;) ze postanowiłem właczyc parata cyfrowy i nagrac " iimpreske" naszych lokalnych samorzadowców.Takiego chamstwa,pijaństwa,obelg pod kierunkiem PO dawno nie slyszalem.Wstyd wielkiwstyd.Przez kilka dni kusiło mnie na ujawnienie takiego nagrania,ale mogłyby mnie spotkac rózne nieprzyjemnosci,tego sie obawiam i tylko i wyłacznie to mnie powstrzymuje przed ujawnieniem tego wydarzenia.
Dla mnie zenujace było to zachowanie,ludzi którzy zajmują tak ważne stanowsika jak chocby starosta pobliskiego powiatu.Wstyd Panowie!

do kolegi PK (z dyktafonem w rajtuzach)
Autor: Nurni
2006-10-12 11:03:32
Kolego PK, marnujecie sie z tym dyktafonem w rajtuzach.
Moze powinniscie sprobowac kariery w formacjach w ktorych nagrywanie jest norma?

Zmiencie autobus - i po bolu.

misja specjalna? kiedy emisja?
Autor: 1972.blox.pl
2006-10-12 11:32:19
napisz coś wiecej. na prowincji nie wiadomo kogo i kiedy oraz kto nagral....

chyba należą się nam jakieś wyjaśnienia?
Autor: andrzej
2006-10-12 14:02:28
Co z tym linkiem: http://www.itvp.pl/konfrontacja/odcinek/i.tvp/cat/84/lp/2704 To odcinek "O co chodzi w sprawie J&S?" nie był ostani? Kto jest za to odpowiedzialny? Wygląda na to, że materiały z tego odwołanego programu pokaże pani Gargas?

Panie Latkowski, czas oczyścić środowisko dziennikarzy! Powodzenia.

Kto to jest PK (z dyktafonem w rajtuzach)?
Autor: Ona
2006-10-12 15:41:05
Kto to jest PK (z dyktafonem w rajtuzach)?

No i co z tego, że nagrał?
Autor: Moth
2006-10-12 18:24:41
Jak w temacie? Jeżeli na tych taśmach będzie bomba, to będzie afera, ale samo nagranie może ewentualnie świadczyć o problemach Gudzowatego z etyką. I o niczym innym.
Dzienik. Wiedz!

cała sprawa
Autor: grzegorzk.
2006-10-12 19:39:19
chyba wymknęła się Adasiowi z kontroli.Pewnie jest już w swoim kraju .
Agora jutro leci na giełdzie na łeb na szyję

Przestraszyli się i nie puszczą
Autor: Olga
2006-10-12 19:41:55
Słyszałam zapowiedź Misji specjalnej. Nie puszaczają taśm. Wildstein się przestraszył układu. "ujawnienia tego nie chce nikt." Ma rację pana znahjomy dziennikarz. Jutro jednak ma być coś o tym w Zyciu Warszawy

No i co panie Sylwku?
Autor: i
2006-10-12 22:37:36
W "Misji specjalnej" glucha cisza a nie zadne tasmy.

chyba jednak nikt nie chce nikt
Autor: mcel
2006-10-12 22:40:49
Bo w misji specjalnej cisza.

co z tymi tasmami
Autor: dd
2006-10-12 22:41:47
no i co z materialem "przyszedl Michnik do Gudzowatego" ?
tasmy sa w prokuraturze jako dowod - czy to blokuje emisje ?
jakie sa szanse ukazania sie materialu w tvp i w jakim terminie, ewentualnie gdyby w tvp sie nie dalo, jakie sa szanse ze to w ogole ujzy swiatlo dzienne.

XXX
Autor: Jarek
2006-10-12 22:47:46
Zdaje sie ze Pan poruszyl pierwsza kostke domina puszczajac pare o tym filmie

Kto zatrzymuje emisje?
Autor: Kama
2006-10-12 22:47:52
Przed programem Misja specjalna przyzanała, że ma taśmy, więc co się stało, że przetrzymują. Mają dojrzeć jak ciasto? Kto cenzuruje? Gargas? Wildstein?

niesamowite
Autor: ab c
2006-10-12 22:59:20
"mamy ale czy puścimy ? ..."
i nic więcej

TVP bardzo niewiele ujawniła <- to eufemizm... :D
Autor: sz0rstki
2006-10-12 23:09:58
Co(ś) się stało ??????????????????
(sorki za domenę ;) )

Do pzremyślenia z forum prawica.net
Autor: Zawsze na parwo
2006-10-12 23:13:20
W jakiej sytuacji stawia Pan Bronisława Wildsteina puszczając wyprzedzająco w sieci informację o zawartości dzisiejszej Misji Specjalnej ? A może decyzja o blokadzie materiału w TVP już zapadła i próbuje Pan tą drogą upłynnić materiał lub choćby wyjawić jego istnienie. Ale to oznaczałoby, że Jerzy Zalewski nie mylił się w swojej ocenie Bronisława Wildsteina. Niestety.
Zobaczymy wieczorem, co i jeśli w ogóle zobaczymy.

To była ustna wypowiedź Zalewskiego na panelu poświęconym mediom, zorganizowanym przez Reszczyńskiego. Jakieś 2 tygodnie temu.
Zdziwiło mnie, że Zalewski w dość ostrych słowach wypowiadał się o Wildsteinie. Zasugerował wprost, że Wildstein ingeruje w niektore programy, że robi "wycinki", że - jak to sformuował Zalewski - Bronek już nie jest po tej samej stronie, co on Zalewski. W sensie ujawniania prawd dotąd skrywanych.
Sakiewicz bronił Wildsteina, jednak ton wypowiedzi Zalewskiego pozostał mi w pamięci.

cała nadzieja w Ojcu Dyrektorze
Bronek ma jednak mniej siły niż myślałem

żenua
Autor: nie.z.po
2006-10-12 23:35:37
Co to miało być.
Mamy ale nie pokażemy.
Jednak dziennikarze ugieli sie przed PO.
A moze przed siłą argumentów A..
ciekawe czy te tasmy zobaczymy kiedykolwiek.
A moze któryś dziennikarz przełamie strach i umieści w sieci.
Anonimowo w emule lub torrencie.





Trzeba to wyjaśnić
Autor: Oko
2006-10-12 23:53:05
To trzeba było to wyjaśnić. A nie robić idiotów z widzów mówiąc na początku programu "pokażemy na pewno" a potem na zakończenie nie wspominając już o tym ani słowem.

A koledzy i koleżanki Kataryny zawiedzeni
Autor: Pracownik TVP
2006-10-12 23:57:48
kataryna.kataryna
2006/10/12 22:45:28
Powiedział coś w stylu "Puścimy ale czy dzisiaj, zostańcie państwo z nami"
-
Gość: Jarek, h61n1fls35o998.telia.com
2006/10/12 22:46:22
Dobrze zrozumiales ze nie zrozumiales
Takie samo mialem i ja wrazenie
-
adasko32
2006/10/12 22:46:51
Gdzie sa tasmy ? Gdzie sa tasmy ?
-
r202
2006/10/12 22:47:38
"Puścimy ale czy dzisiaj, zostańcie państwo z nami" - to bardzo piękne zdanie - może zostać mottem działań PiS ;)
-
Gość: aztec, olimp.top.net.pl
2006/10/12 22:47:53
no to niech sie w du... pocaluja, cykory cholerne
-
Gość: miner, aamh54.neoplus.adsl.tpnet.pl
2006/10/12 22:49:09
co to jest? to ma być publicystyka? to jest "moda na sukces". PRzez pietnascie odcinkow czekamy na odpowiedz "kto zabil"
-
Gość: aztec, olimp.top.net.pl
2006/10/12 22:50:07
"co to jest? to ma być publicystyka? to jest "moda na sukces". PRzez pietnascie odcinkow czekamy na odpowiedz "kto zabil""

Gówniarz Pan jesteś i tyle
Autor: Artur Popławski
2006-10-13 00:50:00
Nie wiem w przeciwieństwie do Pana co jest na tych taśmach, Ale cokolwiek by na nich nie było należy je albo upublicznić albo nie robić dmuchanej afery.
Na razie to Pan powiedział: Michnik to łajdak.
Może i to prawda, ale póki co to zwykły bluzg.
Tracę do pana szacunek.

panie Latkowski jestem z panem
Autor: Marian
2006-10-13 00:58:49
prosze naglosnic te tasmy w internecie bo pana "zjedza".......jestem pewien ze prawi ludzie stana za panem......czas najwyzszy pokazac jak wyglada "niekoronowany krol mediow"-Michnik w naszej ojczyznie.....prawda powinna dominowac w pracy kazdego dziennikarza..POZDRAWIAM serdecznie

Taśmy Gazowatego
Autor: inka
2006-10-13 01:04:05
Dlaczego zdjęto program S.Latkowskiego ???
Dlaczego "Misja Specjalna" nie upubliczniła taśm nagranych przez chłopców
Gazowatego ???
Dlaczego Bronek nie zareagował na list S.Latkowskiego ???
Dlaczego i na długo "prysnął" A.Michnik ???
Nie czepiajcie się S.Latkowskiego - to jest prosta układanka......
ZUPA ZACZĘŁA SIĘ WYLEWAĆ !

Co za jatka, ale dzien...
Autor: Falo
2006-10-13 04:55:53
Michnik musi odejsc!!!



hahahaha,
Falo.

Jak nie misja to raport WSI
Autor: p
2006-10-13 07:57:34
Z tego co onet napisal, podobno Michnik miał sie przyznać do drukowania artykułów na temat firm Gudzowatego sponsorowanych przez spec służby. Jeśli to prawda to pewnie w raporcie WSI też o tym będzie... z drugiej strony czy to taka sensacja; jeśli to prawda co onet napisał to przecież od dłuższego czasu słyszy się o takich praktykach, poznanie nazwisk i przyznanie się nie jest aż taką sensacją a tylko potwierdzeniem patologii. No chyba że coś więcej tam jest...

Zapanowała cisza
Autor: bezcenzury
2006-10-13 09:26:00
Czy to możliwe, aby taką grubą aferę można było przemilczeć w AD 2006? W imię czego Wildstein się kompromituje? Musi mieć chyba jakiś naprawdę ważny powód.

Gudzowaty wsypuje Anite Gargas
Autor: Olo0978
2006-10-13 21:45:43
A nie wierzę, żeby dzisiaj była jakakolwiek audycja, ale wie pan, pani Gargas [Anita, z TVP] też do mnie zadzwoniła, kazała oglądać.
http://serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34314,3683795.html

O Michniku, warto przypomnieć
Autor: Teraz Oni
2006-10-15 16:48:04
Syn kata NKWD, brat kata, oficera UB (Stefan Szwedowicz), jak kilkuletni chlopiec noszony na ramieniu samego oprawcy terroru stalinowskiego Boleslawa Bieruta (zyd, Rotenschwanz, agent NKWD) "Michnik jest manipulatorem. To jest czlowiek zlej woli, klamca, oszust intelektualny." - Zbigniew Herbert
W maju 1995 roku doszło do otwartego, bezpośredniego starcia Adama Michnika z przedstawicielami śląskich górników. Michnik przybył wówczas, by zeznawać w obronie byłego szefa MSW - gen. Czesława Kiszczaka, oskarżonego o przyczynienie się do śmierci 9 górników z kopalni „Wujek" i zranienie 25 górników z kopalni „Manifest Lipcowy". Widząc Michnika przyjacielsko witającego się z Kiszczakiem, związkowcy śląskiej „Solidarności" zapytali go jak może podawać rękę mordercy górników z „ Wujka"? Górników, którzy strajkowali po to, by wypuszczono internowanych w stanie wojennym, takich jak Michnik. I dodali: Mamy prawo sądzić, że jest pan kupiony. Półtora roku później w Gazecie Wyborczej z 17 XII 1996 r. Michnik gwałtownie zaatakował oświadczenie Komisji Krajowej „Solidarności", domagającej się, by wreszcie stało się zadość tak długo oczekiwanej sprawiedliwości w sprawie zamordowania górników z kopalni „Wujek". Dla Michnika żądanie Nadzwyczajnego Trybunału rozliczenia stanu wojennego jest czymś wyjątkowo niegodziwym, jest drwieniem z cierpień tych, którzy zginęli. Za to nie jest dla niego drwieniem dotychczasowa parodia wymiaru sprawiedliwości i bezkarność zbrodniarzy, odpowiedzialnych za śmierć górników z „Wujka" i jakże wiele innych PRL-owskich zbrodni. Jak zrozumieć ten tak nikczemny komentarz człowieka, który kiedyś był jednym z idoli dla wielu osób ze środowisk „Solidarności"? Prezentowany niżej tekst jest próbą pokazania uwarunkowań, które wpłynęły na taką postawę Michnika, prawdziwego homo sovieticus, który nigdy faktycznie nie wyzwolił się spod ducha skrajnej komunistycznej nietolerancji wobec wszystkich inaczej myślących.

Niewiele osób w Polsce może się „poszczycić" takim, jak Michnik zafałszowaniem swego życiorysu, równie starannym przemilczaniem rzeczy wstydliwych i eksponowaniem „blasków". Czyż można się jednak temu dziwić w przypadku osoby przez ponad osiem i pół roku kierującej najpotężniejszą trybuną prasową, jaką jest GW i korzystającej z ciągłej reklamy, robionej mu przez wdzięcznych podwładnych? Dziennikarka Irena Lasota, niegdyś bardzo bojowa towarzyszka Michnika w ruchu marcowym 1968 roku, w listopadzie 1991 r. w obszernym, udokumentowanym artykule wyraziła całe swe obrzydzenie nieustającym reklamowaniem Michnika na łamach jego własnej gazety (I. Lasota: Niewidzialny redaktor, Tygodnik Solidarność l XI 1991 r.). Niewiele się odtąd zmieniło. Uznany w swoim czasie przez Żydów amerykańskich za „Żyda roku" i super-Europejczyka przez polskie lobby filosemickie, Michnik wciąż cieszy się wyjątkową klaką w najbardziej wpływowych mediach. By przypomnieć choćby serię ośmiu czy dziewięciu audycji telewizyjnych Jerzego Markuszewskiego, puszczanych wieczorami ku skrajnemu zanudzeniu telewidzów. Sam Michnik doszedł wręcz do krańców próżności i samouwielbienia, i potrafi już tylko zapewniać, iż nie ma cienia wątpliwości, że Jezus go umiłował (GW24-26 XII 1994 r.).

Pochodzę z żydokomuny

Środowisko G W od lat z niezwykłą zaciętością zwalcza wszelkie przejawy stosowania pojęcia „żydokomuna", piętnując je jako przejaw antysemityzmu. Cóż, komunizm stał się rzeczą bardzo wstydliwą i teraz już nikt nie chce się do niego przyznać ani Jaruzelski, ani Kwaśniewski czy Rakowski. Bardzo wstydliwe stało się też pojęcie żydokomuny. Tym ciekawsze na tym tle może być więc przypomnienie wypowiedzi Michnika z 1988 roku, a więc jeszcze przed światowym załamaniem się komunizmu. W nowej sytuacji Michnik potrafił jeszcze szczerze wyznawać w katolickim piśmie Powściągliwość i Praca (nr 6, 1988 r.): (...) Jak na pewno wiecie, środowiskiem, z którego pochodzę, jest liberalna żydokomuna. To jest żydokomuna w sensie ścisłym, bo moi rodzice wywodzili się ze środowisk żydowskich i byli przed wojną komunistami. Być komunistą znaczyło wtedy coś więcej niż przynależność do partii to oznaczało przynależność do pewnego języka, do pewnej kultury, fobii, namiętności. Niejednokrotnie spierając się z moimi kolegami, którzy wywodzili się z podobnego środowiska właśnie w kontekście dyskusji o mojej książce — mówiłem im: zastanówcie się, jak trudno jest wam wziąć się za łeb z syndromem żydokomuny l Dlaczego? Dlatego, że widzicie nie tylko paskudztwo jego skutków, ale też wszystkie żeby tak rzec realne wartości motywacyjne, które niesie: nadzieję na sprawiedliwość społeczną, przekonanie dłużników, że trzeba się angażować po to, aby zmieniać świat i czynić go lepszym... Do tego wszystkiego jesteście przywiązani i nie godzicie się na zniszczenie całej tej tradycji en bloc(...).

Trzeba przyznać, że w tym cytacie Michnik jawił się już jako ktoś znacząco wyprzedzający myślowo swoje środowisko, ciągle jeszcze (w 1988 roku!) przekonane o wartości tradycji żydokomuny i jej broniące. I dopiero Michnik musiał je przekonywać o tym, że tradycja ta jest bardzo niewygodna i konieczna do odcięcia. Oczywiście do odcięcia tylko słownego, na pokaz, bo sam komunizm pozostał dla Michnika czymś, co dalej jakże uparcie lubi idealizować. Z jakimż rozczuleniem wspominał w początkach 1992 roku w rozmowie z generałem Jaruzelskim, fałszywie generalizując: Najświatlejsze umysły na Zachodzie popierały komunizm (G W25-26 IV 1992 r.).

Fałszywie generalizując, bo można wyliczyć cały szereg najświatlejszych umysłów na Zachodzie od Camusa po Orwella, Dos Passosa i Steinbecka, które nie tylko, że nie popierały komunizmu, ale go gorąco zwalczały. Nie mówiąc o traktujących komunizm z odrazą najświatlejszych umysłach na Wschodzie od Pasternaka, Bułhakowa i Sołżenicyna, poprzez Tatarkiewicza i Herberta po Kodalya.

Załgany rodowód

Jarosław Kaczyński, opisując kiedyś zachowanie Michnika, podkreślał jego niebywałą skłonność do kłamstwa, to, że potrafi łżeć w żywe oczy, dosłownie iść w zaparte. Trzeba przyznać, że szczyt łgarstwa osiąga Michnik już przy najnowszych opisach rodowodu swojej rodziny. Kiedy na przykład stara się maksymalnie wybielić postać swego ojca Ozjasza Szechtera, członka Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. I pisze o nim, że czuł się on jak absolutnie polski Polak (Między Panem a Plebanem, Kraków 1995, s. 50). Nie wyjaśnia tylko nigdzie, co ten absolutnie polski Polak szukał w Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy i jak zawędrował na sam jej wierzchołek z tą swą rzekomą dumą z polskiej tożsamości (tamże, s. 50). Przypomnijmy, że Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy konsekwentnie dążyła do rozbicia Polski, oderwania wielkiej części jej ziem i przyłączenia do już rusyfikowanej skrajnym sowieckim terrorem wschodniej Ukrainy. Dodajmy, że według książki H. Piecucha: Akcje specjalne (Warszawa 1996, s. 76), ten absolutnie polski Polak Ozjasz Szechter był starym, wypróbowanym agentem Moskwy w Polsce. I wchodził wraz z Brystygierową, Bermanem, Chajnem, Groszem, Kasmanem i innymi w skład wydzielonej komórki, bezpośrednio podporządkowanej Moskwie.

Komuniści - konfidenci

Według najlepszego jak dotąd opracowania dziejów przedwojennych komunistów pióra Jana Alfreda Reguły (Mitzenmachera), Szechter, bardzo znany działacz KPZU, został aresztowany wraz z grupą innych działaczy KPZU jesienią 1930 r. Jak pisze Reguła: Oskarżeni sypali innych towarzyszy partyjnych (...) przodowali w tym komuniści, zajmujący stanowiska kierownicze (...) okazało się, że ci bohaterowie byli skończonymi tchórzami (J.A. Reguła: Historia Komunistycznej Partii Polski, Warszawa 1934, s. 243). Michnik w wywiadzie z Danielem Cohn Benditem stwierdził: Mój ojciec byl bardzo znanym działaczem komunistycznej partii przed wojną, siedział osiem lat w więzieniu. Po wojnie nie odgrywał żadnej roli. Nie odgrywał, bo nie chciał jej odgrywać (cyt. za: L. Żebrowski: Paszkwil „ Wyborczej", Warszawa 1995, s. 35). Zdaniem Żebrowskiego (op. cit., s. 35): Bardziej prawdopodobne jest jednak to, iż z powodu zaszłości nie powierzono mu wysokich funkcji partyjnych.

Według Adama Michnika kapo wojnie jego ojciec rzekomo już nie wierzył w komunizm, doskonale wiedział, że cały realny socjalizm to wielkie świństwo i paskudztwo (op. cit., s. 53). A nawet według zwierzeń Michnika o ojcu: Miał on poglądy straszliwie antyreżimowe, antysowieckie, a w związku z tym antykomunistyczne (według: Polityka Polska, grudzień 1990, s. 34). I ten wielki antykomunista Ozjasz Szechter, który uważał realny socjalizm za wielkie świństwo, po wojnie jednak wstąpił do PZPR. Gdy ksiądz Tischner zdziwiony zapytał Michnika o to: Zapisał się, chociaż nie wierzył? Michnik odpowiednio „wyjaśnił": Absolutnie nie wierzył, ale potem to sobie racjonalizował. Skoro nic się nie da poradzić na sowiecką przemoc... (Między Panem... op. cit., s. 51). Ze zwierzeń Michnika w Polityce Polskiej dowiadujemy się również, że od ojca już w pierwszych rozmowach otrzymał niezwykle mocny zastrzyk myślenia antyreżimowego. Był to rzeczywiście „mocny" zastrzyk, jeśli nie przeszkodził Michnikowi już w młodości w działaniu przez lata w komunistycznym „czerwonym harcerstwie" walterowców, a jeszcze podczas swego procesu w 1969 r. w gromkich zapewnieniach, że jest komunistą!

Brat - morderca sądowy

W Między Panem a Plebanem (op. cit., s.50) znajdujemy kolejne łgarstwo Michnika o ojcu: Przez wszystkie lata bardzo konsekwentnie unikał peerelowskiej kariery. Jak więc wytłumaczyć piastowanie przez Ozjasza Szechtera, w czasach stalinowskich, stanowiska zastępcy redaktora naczelnego skrajnie serwilistycznego organu związków zawodowych Głosu Pracy (od l stycznia 1951 do 11 marca 1953). Ciekawe, że szefem Szechtera w tej gazecie kadłubowych związków zawodowych był opisany bardzo negatywnie przez Światłe Bolesław Gebert, niegdyś jeden z czołowych działaczy Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych, a w latach 60. ambasador PRL w Turcji, ojciec obecnego podwładnego Michnika - Dawida Warszawskiego (Geberta).

Wpływ wychowawczy wielkiego antykomunisty Ozjasza Szechtera jakoś nie zaszkodził w PRL-owskiej karierze starszego brata Adama mordercy sądowego Stefana Michnika. Należy on do grupy stalinowskich katów, którzy winni odpowiadać przed sądem Rzeczypospolitej za zbrodnie przeciwko narodowi polskiemu. Prezes Sądu Najwyższego Adam Strzembosz pisał na łamach Rzeczypospolitej (z 18 marca 1996) o kapitanie Stefanie Michniku jako członku jednej z dwóch grup sędziów najbardziej odpowiedzialnych za mordercze wyroki. Był on bowiem członkiem grupy sędziów, którzy orzekli wyroki śmierci w sprawach, w których doszło później do pełnej pośmiertnej rehabilitacji osób skazanych na śmierć.

Jeszcze jako młody podporucznik Stefan Michnik został dopuszczony do sądzenia spraw oficerów dużo wyższych od niego stopniem. Niejednokrotnie wchodził do składów sędziowskich w warszawskim Wojskowym Sądzie Rejonowym, który miał najwięcej spraw „ciężkiego kalibru" o wielkim politycznym znaczeniu, oczywiście spraw całkowicie sfabrykowanych. Wyrokował w tzw. „sprawach tatarowskich".

Stefan Michnik nie zawiódł pokładanego w nim zaufania. Sądził tak, jak od niego oczekiwano, nieuczciwie i bezwzględnie, wydając surowe wyroki, w tym wyroki śmierci na osoby całkowicie niewinne. I został za to dobrze wynagrodzony, awansując w 1956 roku w wieku zaledwie 27 lat do stopnia kapitana. Jako podporucznik był sędzią wydającym wyroki w sfabrykowanych procesach majora Zefiryna Machalli, pułkownika Maksymiliana Chojeckiego, majora Jerzego Lewandowskiego, pułkownika Stanisława Weckiego, majora Zenona Tarasiewicza, pułkownika Romualda Sidorskiego, podpułkownika Aleksandra Kowalskiego (por. Dokumenty. Mieczysław Szerer. Komisja do badania odpowiedzialności za łamanie praworządności 10 czerwca 1957, paryskie Zeszyty Historyczne, 1979, nr 49, s. 156-157, i J. Poksiński: My sędziowie, nie od Boga..., Warszawa 1996, s. 276). Wydał w tych procesach surowe wyroki, w tym kilka wyroków śmierci.

10 stycznia 1952 stracono w wieku 37 lat skazanego na śmierć przez Michnika majora Zefiryna Machallę (został zrehabilitowany pośmiertnie 4 maja 1956). Stefan Michnik wydał wyroki śmierci również na byłego polskiego attache wojskowego w Londynie, pułkownika M. Chojeckiego i na majora J. Lewandowskiego. Ci mieli więcej szczęścia, wyroku nie wykonano. W przypadku płk. Chojeckiego zadecydowało to, że wiceminister MBP Romkowski chciał wykorzystać Chojeckiego jako świadka w innym procesie. Dzięki temu Chojecki dożył do 1956 roku, a 28 marca 1956 jego sprawa została umorzona z powodu całkowitego braku dowodów winy. 8 grudnia 1954 zmarł w niecały miesiąc po udzieleniu mu przerwy w wykonywaniu kary więzienia skazany przez Michnika na karę 13 lat więzienia płk Stanisław Wecki, były wykładowca Akademii Sztabu Generalnego, przez dwa lata więzienia torturowany, pośmiertnie uniewinniony (por. J. Poksiński: TUN, Warszawa 1992). Ciężkie przejścia więzienne przyspieszyły śmierć innego skazanego przez Michnika (na 12 lat więzienia) płk. Romualda Sidorskiego, byłego naczelnego redaktora Przeglądu Kwatermistrzowskiego. W marcu 1955 roku ze względu na bardzo zły stan zdrowia udzielono mu przerwy w odbywaniu kary; zmarł wkrótce. Został pośmiertnie zrehabilitowany 25 kwietnia 1956.

Wyroki śmierci w głośnych sprawach wysokich oficerów z grupy generała Tatara wcale nie były jedynymi wyrokami śmierci, które orzekł Stefan Michnik. Tylko że te inne wyroki — w sprawach oficerów podziemia niepodległościowego są dużo mniej znane. Tak jak podpisany przez Stefana Michnika wyrok śmierci na majora Karola Sęka, który miałem możliwość oglądać w listopadzie 1994 roku na wystawie na UMCS w Lublinie, uczestnicząc tam w panelu na temat: Żołnierze Wyklęci (tj. żołnierze polskiego niepodległościowego podziemia po 1994 roku). Major Karol Sęk, artylerzysta spod Radomia, przedwojenny oficer, potem oficer Narodowych Sił Zbrojnych, został stracony z wyroku sędziego wojskowego Stefana Michnika w 1952 roku.

Stefan Michnik niewiele rozumiał, ale podpisywał wyroki śmierci i czuwał nad ich wykonaniem. A były to wyroki godzące w najlepszych polskich patriotów. Tak, jak w przypadku kierowanego przez Stefana Michnika wykonania wyroku śmierci na wspaniałym polskim patriocie Andrzeju Czajkowskim, Cichociemnym, powstańcu warszawskim, zastępcy dowódcy połączonych baonów „Oaza-Ryś" na Mokotowie i Czerniakowie. Odznaczo­nym za bohaterstwo w walce z Niemcami krzyżem Virtuti Militari. Zamordowano go na Mokotowie 10 października 1953 pod nadzorem porucznika Stefana Michnika (por. opis tej tragedii pióra P. Jakuckiego: Zamordowany za patriotyzm, Gazeta Polska, 20 października 1994).

Hańba domowa

Myślę, że sprawa brata - stalinowskiego zbrodniarza stanowi jeden z kluczy, wyjaśniających ciągły flirt Adama Michnika z komunistami po czerwcu 1989 roku. Chodziło o łączący go z nimi równie głęboki strach przed rozliczeniami i pełnym pokazaniem „hańby domowej" czy „hańby rodzinnej". Mając stalinowskiego kata w rodzinie, Michnik robił wszystko, aby nie doszło do prawdziwych rozliczeń ze zbrodniami komunizmu, opublikowania ksiąg hańby, bo uznał to za niezwykle groźne dla własnej legendy.

Przypomnę tu, że Adam Michnik usprawiedliwiał wyroki wydawane przez swego brata (nigdzie nie podając jednak, że chodziło o wyroki śmierci) tym, że: Kiedy zapadały najgorsze wyroki, Stefan był dwudziesto paroletnim człowiekiem, który niewiele rozumiał z tego, co się działo. (Między Panem... op. cii., s. 4Cool. Wyjaśnijmy więc, że młody porucznik Stefan Michnik gorączkowo rwał się do sądzenia w sfabrykowanych procesach wojskowych nad dużo wyższymi od niego stopniem majorami czy pułkownikami, bo widział w tym szansę błyskawicznego przyspieszenia swej kariery. I rzeczywiście uległa ona radykalnemu przyspieszeniu już w wieku 27 lat awansował na kapitana.

Przy obrazie rodowodu Adama Michnika warto wspomnieć również o roli jego matki, zaangażowanej komunistki sprzed wojny - Heleny Michnik. Po wojnie wsławiła się głównie dogmatycznymi podręcznikami, zale­cającymi m.in. jak najskuteczniej walczyć z religią katolicką. Oto przykładowy fragment jej zaleceń zamieszczony w Komentarzu metodycznym dla klasy IX ogólnokształcącej szkoły korespondencyjnej stopnia licealnego do podręczników: E. Kosiński: Historia wieków średnich, A.W. Jefimow: Historia Nowożytna, S. Missalowa i J. Schoenbrenner: Historia Polski, Warszawa 1953 r: (...) Nie wystarczy np. powiedzieć, że Kościół był główną podporą feudalizmu, lecz trzeba to udowodnić. Udowadniać będziecie w ten sposób: Kościół był główną podporą feudalizmu ponieważ: 1) głosił, że władza królewska pochodzi od Boga, a więc poddanym nie wolno się buntować; 2) głosił wieczność feudalizmu i zasady nierówności społecznej; 3) stosował klątwę kościelną i karał wszystkich występujących przeciwko nierówności społecznej; 4) urządzał krucjaty przeciwko ruchom ludowym, np. przeciwko albigensom we Francji, husytom w Czechach Ud.; 5) zwalczał postępową naukę, gdyż podważała ona panujący ustrój (np. potępienie nauki Kopernika, Galileusza Ud.); 6) przez hasło „ błogosławieni maluczcy duchem " utrwalał ciemnotę i zacofanie mas ludowych; 7) głosząc, że ci, którzy cierpią na tym świecie, będą zbawieni po śmierci, rozbrajał rewolucyjną walkę mas ludowych, Ud. Adam Michnik twierdził, że jego matka wywodziła się z całkowicie spolonizowanej żydowskiej rodziny, pisał o jej całkowitej identyfikacji z polskością (Między Panem..., op. cit., ss. 46-47). Nie wyjaśnił tylko, jak pod opieką takich patriotycznych rodziców - ojca jakoby absolutnie polskiego Polaka i matki całkowicie identyfikującej się z polskością - on sam już w młodości stał się narodowym nihilistą (Między Panem... op. cit., s. 91). Pisał sam o sobie, że był narodowym nihilistą i rzekomo przestał nim być po marcu 1968 roku.

Komunistycznemu rodowodowi Michnika towarzyszyły odpowiednie splendory wielkie eleganckie mieszkanie w gęsto obsadzonej przez zaufanych towarzyszy z partyjnej i bezpieczniackiej elity alei Przyjaciół w Warszawie, dokładnie w tym samym domu, w którym mieszkał były stalinowski minister bezpieczeństwa Stanisław Radkiewicz (por. Wprost 22 XII 1991 r.).

Komunistyczna zaprawa w młodości

W kierowanym przez Kuronia „czerwonym harcerstwie" młody Michnik przeżywał nastrój komsomolskich idealistów. Wspominał jeszcze w 1984 roku: Bez sentymentu nie umiem myśleć o tej gromadce chłopców i dziewcząt, która latem 1958 roku w czerwonych chustach nawiedzała chłopskie zagrody, śpiewając piosenki po rosyjsku i żydowsku. Ksiądz Tischner, komentując wspomnienie Michnika, zauważył: Jestem trochę zdziwiony. Kiedy wyobrażam sobie to lato 1958 roku i tych biednych chłopów, którzy dopiero co odzyskali ziemię, dopiero się podnieśli, bo jeszcze dwa lata wcześniej byli zrównani z ziemią, i pewnie po prostu bali się przegnać was kijami, to mam uczucie mieszane (Między Panem..., op. cit., s. 56). Michnik tłumaczy się w odpowiedzi: Ależ ja o tym piszę. Czytaj dalej „Było w tym bezczelne wyzwanie, rzucone potocznej świadomości, było też głębokie niezrozumienie pokaleczonej narodowej pamięci"... Tylko, że my tego wówczas nie rozumieliśmy(...).

Pod bokiem czerwonego inkwizytora

Po kilku latach „czerwonego harcerstwa" Michnik przeżywa kolejny etap wtajemniczenia w politykę, tym razem w rozkręcanym pod patronatem dawnego stalinowskiego inkwizytora nauki Adama Schaffa Klubie Poszukiwaczy Sprzeczności przy stołecznym ZMS. Klub skupił dzieci różnych komunistycznych prominentów, między innymi syna ówczesnego I sekretarza KW PZPR Andrzeja Titkowa. Klub w końcu został rozwiązany, ale Michnik już coraz ambitniej przechodzi do pierwszego szeregu „intemacjonalistycznego" nurtu studentów UW. Nurtu, który krytykuje różne oficjalne rozwiązania z pozycji trockistowskich (popularyzując głównie trockistowski List otwarty Kuronia i Modzelewskiego).

Komunistyczna Polska to moja Polska

W rozmowie z Danielem Cohn Benditem w czerwcu 1988 Michnik stwierdził: Nie będę ukrywał, że coś mieliśmy wspólnego z trockizmem. I dodawał: Należałem do komunistów w sześćdziesiątych latach. Uważałem, że komunistyczna Polska to moja Polska (por. L. Żebrowski: op. cit., ss. 25, 26). Jeszcze w 1995 roku przyznawał w rozmowie z księdzem Tischnerem:
Normalny człowiek z normalnego domu kiedy kończył szkołą, wiedział, że ci rządzący komuniści to są oprawcy, zbrodniarze, że mogą zabić, złamać życie. To rodziło strach. Ja uważałem, że komuniści wprawdzie popełniają pewne błędy ideologiczne, bo nie dość uważnie przeczytali Marksa oraz Lenina, ale, że to da się naprostować. Wystarczy ich trochę oświecić, przekonać, zmusić do czytania (...) (Między Panem..., op. cit., s. 91).

Przeciw Narodom i Kościołowi

Od przeważającej większości Polaków różniła Michnika i jego otoczenie również skrajna, absolutna niechęć do patriotyzmu i Kościoła katolickiego. Mówienie o narodzie i polskości było dla Michnika czymś jak mówienie do ślepego o kolorach. Bardzo wymowna pod tym względem była jego reakcja na stanowcze potępienie przez Prymasa Tysiąclecia Stefana Wyszyńskiego w styczniu 1963 roku nihilistyczno-kolaboranckiego artykułu Stanisława Stommy. Przedstawił on na łamach TP Powstanie Styczniowe i inne powstania polskie jako niepotrzebne i chore wytwory polskich kompleksów antyrosyjskich. Oburzony Prymas Polski powiedział we wspaniałym kazaniu 27 stycznia 1963 roku, że nie chodziło w tych powstaniach żaden narodowy kompleks, ale o niezbywalne prawa Narodu do wolności samostanowienia o sobie. Michnik dosłownie niczego z tego nie zrozumiał. Przyznawał w książce Między Panem a Plebanem (s. 168): Nikt z nas nie potrafił wówczas zrozumieć, co się Prymasowi stało. Wyszyński miał jednak lepszą intuicję niż warszawscy inteligenci. Czuł już, że rodzi się jakaś nowa tożsamość, że słowo „naród" odzyskuje swoje miejsce w politycznym myśleniu Polaków. Jak widać Michnik dalej niewiele rozumie z postawy Prymasa Tysiąclecia. W rzeczywistości kardynał Wyszyński nie musiał się bowiem wcale przystosowywać do nowej sytuacji, bo zawsze głęboko odczuwał takie słowa, jak Polska i Naród w przeciwieństwie do antynarodowych „michnikowców". Wszak pierwszy powiedział, na dwadzieścia lat przed słynną pieśnią Pietrzaka Żeby Polska... - w kazaniu na Jasnej Górze w czerwcu 1958 roku: Aby Polska Polską była! Aby w Polsce po polsku się myślało.

Cóż z tego mógł pojąć Michnik, który w rzeczywistości nigdy nie przestał być narodowym nihilistą (przynajmniej w odniesieniu do historii Polski), w ostatnich latach wręcz wyspecjalizowanym w zagranicznych donosach na Polskę. Nie mógł pojąć polskości człowiek wychowany od kolebki na luksemburgizmie (vide obrona przez Michnika pod pseudonimem A. Zagozda poglądów Róży Luksemburg na łamach Więzi w 1975 r., nr 9).

Szczególnie skrajne było zacietrzewienie Michnika i jego środowiska przeciw Kościołowi katolickiemu i kardynałowi Wyszyńskiemu. Przedstawiali go jako skrajnego wstecznika i popierali ideologiczną wojnę PZPR przeciw Kościołowi. Także i w najostrzejszym punkcie tej wojny po ogłoszeniu Listu biskupów w 1965 roku. Michnik wsławił się wówczas gwałtownym atakiem na kardynała Wyszyńskiego na łamach Argumentów, atakiem odzwierciedlającym, jak przyznawał po latach, głębię myśli kompletnego troglodyty (Między Panem..., op. cit., s. 73). Już w 1977 roku „samokrytycznie" oceniał w wydanej w Paryżu książce Kościół, lewica, dialog (s. 61) swój udział w potępianiu listu biskupów polskich z 1965 roku: (...) w tym nieprzyzwoitym spektaklu sam wziąłem udział i na samo wspomnienie rumienię się ze wstydu. Wstydzę się swojej głupoty (...). W innych częściach tej książki (s. 31 i 139) Michnik tak pisał o swoim środowisku lewicy laickiej: (...) Popieraliśmy politykę represji, często okrutnych, widząc w niej drogą do „ nowego wspaniałego świata ", oskarżaliśmy Kościół o reakcyjność i wszystkie inne grzechy główne, nie bacząc na to, że w atmosferze totalitarnego zniewolenia Kościół bronił prawdy, godności i wolności człowieka (...). Tradycyjnie przywykliśmy sądzić, że religijność i Kościół to synonimy wstecznictwa i tępego Ciemnogrodu. Z tej perspektywy wzrost indyferentyzmu religijnego traktowany był przez nas jako naturalny sojusznik umysłowego i moralnego postępu. Pogląd taki sam byłem jego wyznawcą uważam za fałszywy (...). Warto uważnie przeczytać tę „samokrytykę" Michnika, gdyż cała linia GW w sprawach religii i Kościoła od 1989 roku była i jest faktycznym bardzo zręcznym rozwinięciem tej samej postawy antykościelnej, za którą tak się kajał na pokaz w powyższej wypowiedzi. Faktem jest, że w połowie lat sześćdziesiątych Michnik jeszcze nawet nie próbował ukrywać tego, iż uważa, że wszystko, co pochodzi od episkopatu katolickiego, jest reakcyjne, nacjonalistyczne i perfidne (jak przypomniał w interesującym szkicu o Michniku Adam Krzemiński na łamach Polityki z 18 maja 1989 roku).

Oderwanie Michnika i jego środowiska od przeważającej części polskiego społeczeństwa przyniosło fatalne skutki w 1968 roku. „Michnikowcy" dali się wówczas wciągnąć w perfidną pułapkę „moczarowców" i nieświadomie ułatwili ich grę dla umocnienia polityki „twardej ręki" w Polsce. Najgorsze skutki przyniósł fakt, że pochodzący z prominenckich rodzin „michnikowcy" nie umieścili w swym programie z 1968 r. żadnych postulatów gospodarczych i społecznych, które by mogły rzeczywiście pociągnąć polskie społeczeństwo, zmęczone wyrzeczeniami okresu późnego Gomułki (na zaledwie dwa lata przed wybuchem społecznym na Wybrzeżu!). Tragicznie rozbity ruch studencki „owocował" represjami, w tym pierwszym paroletnim więzieniem Michnika.

Z daleka od Radomia i Ursusa

Wydarzenia 1976 roku, czas Radomia i Ursusa, Michnik spędza daleko od Polski. Przebywa rok we Francji na zaproszenie Jeana Paula Sartre'a, akurat wówczas przeżywającego jeden z najbardziej fanatycznych okresów ultralewicowości. Michnik jest wielokrotnym gościem paryskiej Kultury, słynnego Maisons Laffitte, poznaje ogromną liczbę ludzi, zdobywa znajomości, które okażą się później wprost bezcenne dla nagłaśniania poza Polską ludzi związanych z opozycją z tzw. lewicy laickiej. Wiele podróżuje. Zygmunt Hertz w liście do Miłosza z 30 XI 1976 r. wspomina, że Michnik właśnie narozrabiał jak pijany zając we Włoszech, i podziwia jego rozmach.

Po powrocie do Polski Michnik odgrywa znaczącą rolę w ożywieniu związanego z KORem ruchu prasowego i książkowego (NOWA), wykładach Latającego Uniwersytetu, ale także i w nasileniu konfliktu ze środowiskami niepodległościowymi (grupą Głosu etc.). W tym czasie Michnik bardzo mocno deklaruje chęć dialogu z Kościołem katolickim w Polsce, jego wydana w 1977 roku w Paryżu książka Kościół, lewica, dialog przynosi tony pełnego pokory samobiczowania za dawny antyklerykalizm własny i swojego środowiska. Swą samokrytyczną ekspiacją Michnik umie utorować sobie drogę do licznych środowisk katolickich. Nie zdają one sobie bowiem sprawy, że chodzi wyłącznie o manewr taktyczny, by zyskać poparcie Kościoła dla ciągle jeszcze czujących swą słabość „Europejczyków" z opozycji.

Na uboczu (1980-1981)

Wbrew upowszechnianym często na Zachodzie legendom roli Michnika jako jednego z „bohaterów" „Solidarności" w latach 1980-1981, faktycznie odegrał niewielką rolę w ciągu 16 posierpniowych miesięcy. Same wydarzenia sierpniowe całkowicie go zaskoczyły. Akurat wyjechał w góry, by pisać esej o taktyce opozycji, gdy doszło do wybuchu strajków. Napisany w tej sytuacji tekst nadawał się tylko na papier toaletowy. Zaniepokojony wraz z Kuroniem awanturniczą i nieodpowiedzialną, jak im się wtedy wydawało, ideą niezależnych i samorządnych związków zawodowych, którą wysunięto w Gdańsku, miał zamiar pojechać do stoczni i wytłumaczyć robotnikom, by się nie upierali przy takim żądaniu. Zanim zdążył dotrzeć do Gdańska, został aresztowany (por.: A. Krzemiński: Zadra, Polityka 20 V 1989 r.). W 1981 roku postawił na „złego koma" Andrzeja Gwiazdę, w opozycji do Wałęsy, i został faktycznie zepchnięty na margines wydarzeń. Nie wybrano go do żadnych władz „Solidarności". Raz tylko przelotnie zyskał szerszy poklask po błyskotliwym spacyfikowaniu zajść przed posterunkiem milicji w Otwocku. Z dzisiejszej perspektywy wręcz szokujący może wydawać się fakt, że Michnik, dziś zapełniający swymi tekstami i wywiadami całe płachty GW, w 1981 roku nie był jakoś autorem szczególnie pożądanym w prasie solidarnościowej. Uskarżał się po latach w rozmowie z ks. Tischnerem (Między Panem... op. cit., s. 376), że w 1981 roku: Nikt z redaktorów „ TySola " ani Mazowiecki, ani Cywiński, ani Kuczyński nie proponował mi napisania dla nich artykułu (...). Tadeusz Mazowiecki (...) nigdy nie zaproponował mi napisania artykułu do „ Tygodnika Solidarność ".

Ostatnie miesiące 1981 roku przeżywał w nastroju ogromnego rozczarowania. Nie mógł pogodzić się z faktem, że w „Solidarności" coraz bardziej dominował nurt patriotyczno-narodowy, tzw. prawdziwi Polacy, których później niejednokrotnie szkalował.

Dopiero po stanie wojennym nadchodzi prawdziwy czas Michnika. Decydują o tym bardzo umocnione w międzyczasie wpływy dawnych marcowych kolegów w Radiu Wolna Europa, polskiej sekcji BBC (domena Smolara), zdecydowanie najlepszy dostęp ludzi z opozycji, związanych z tzw. lewicą laicką, do zachodnich mediów i do zachodnich funduszy...

Michnik siedzi w więzieniu w warunkach o wiele dogodniejszych niż ogromna część innych postaci opozycji (opisywał to szczegółowo Rozpłochowski). I, o dziwo, z jego celi swobodnie wychodzą na świat kolejne listy, artykuły i książki, podczas gdy pozostali współwięźniowie nie mogą się doprosić nawet ołówka. Czy wszystko to dzieje się rzeczywiście przypadkowo, dzięki wyjątkowej zręczności Michnika, której nie umiał przeciwdziałać cały personel MSW, jak to przedstawiał sam Michnik?! A może było tak dlatego, że o wyjątkowym uprzywilejowaniu Michnika w więzieniu decydowały pewne wpływowe kręgi partyjne, te same, które tak zabiegały o poparcie zagranicznych Żydów dla WRONu (żydowski publicysta Abel Kainer pisał w 15 numerze podziemnej Krytyki z 1983r., że: WRON grata rolę wielkiej opiekunki Żydów).

Wiosną 1985 r. Michnik otwarcie opowiada się za kompromisem z komunistami jako rzeczą nieodzowną w książce Takie czasy... Rzecz o kompromisie (por. uwagi J. Skórzyńskiego: Ugoda i rewolucja, Warszawa 1995 r., s. 9-11). Rękopis książki, sugerującej dogadanie się z komunistami, bez przeszkód wydostaje się za mury więzienia. Kilka miesięcy później Michnik stanie się jedną z czołowych postaci przy „okrągłym stole". Ujawni się tak typowa dlań cecha absolutnej nielojalności wobec najbardziej nawet bliskich mu w przeszłości osób.

Niewdzięczność to jego hobby

Michnik nie rozumie, czym jest lojalność czy proste uczucie wdzięczności wobec osób, które mu bardzo znacząco pomogły w różnych okresach życia. Oto kilka jakże wymownych przykładów. Redaktorowi naczelnemu paryskiej Kultury Jerzemu Giedroyciowi zawdzięczał wieloletnie polityczne wsparcie i nagłośnienie oraz pomoc materialną i finansową. Michnik „odwdzięczył się" Giedroyciowi próbą przejęcia od niego Kultury z pomocą Barbary Toruńczyk. Jak wspominał z niesmakiem Giedroyc: (...)Toruńczyk nie ukrywała, że chce robić samodzielne pismo, żeby opanować „Kulturę ". Była niesłychanie oddana Michnikowi, przewidywała, że on będzie moim następcą. Bardzo mnie zaskakuje, gdy słyszę od pani, że on mnie ceni. Demonstrował coś zupełnie odmiennego, odwiedzając tuż przed śmiercią Józia (Czapskiego - J.R.N.). Starannie mnie unikał, mimo otwartych jak zawsze drzwi. Nie umiem pani nic więcej powiedzieć o przyczynach tej animozji(...)(E. Berberyusz: Książę z Maisons Laffitte, Gdańsk 1995 r., s. 170).

Herlingowi-Grudzińskiemu Michnik „odwdzięczył się" za dawną pomoc pełną lekceważenia wypowiedzią o jego słynnej łagrowej książce Inny świat: Nikt tego nie przeczytał (w rozmowie z Jaruzelskim). Kiedy zaś Jaruzelski sprostował: Był tłumaczony na jedenaście języków Michnik odparował: Co z tego. Drukowały to antykomunistyczne oficyny, to się nie liczyło. Komentując te uwagi Michnika, Herling-Grudziński pisał: „Inny świat" ukazał się najpierw w wielkim londyńskim wydawnictwie William Heinemann, które trudno doprawdy nazwać „antykomunistyczną oficyną". I miał, prócz doskonałych recenzji, dwa wydania w ciągu bardzo krótkiego czasu.

Cała sprawa dobrze ilustruje ogromną małostkowość Michnika. Kiedy z kimś się pokłóci, to zawsze potem jest gotów do jego maksymalnego oczerniania i pomniejszania, bez względu na to, jak wiele tamten ktoś zrobił kiedyś dla niego.

Środowiskom Kościoła katolickiego Michnik też „się odwdzięczył". Póki obronny puklerz Kościoła był mu potrzebny, kadził Kościołowi, jak mógł i bił się w piersi za swe dawne antykościelne wyzwiska, wołając o potrzebie dialogu. Jak został naczelnym G W, robił wszystko dla maksymalnego dyskredytowania Kościoła i wartości chrześcijańskich. Nawet Jarosław Gowin, redaktor naczelny Znaku, j eden z czołowych przedstawicieli katolewicy, którego Michnik tylekroć nagłaśniał na łamach G W, w pewnej chwili nie mógł już dłużej ukryć irytacji z powodu ciągłych uszczypliwości G W w stosunku do Kościoła. I uznał postępowanie Michnika za przejaw zepsucia obyczajów i porażki rozumu (G W z 17 lipca 1996 r). Gowin skrytykował Michnika za próby przedstawiania Kościoła jako instytucji, która próbuje zająć monopolistyczną pozycję partii komunistycznej (w Polityce, nr 47 z 1993 roku, Michnik stwierdził, że biskupi jakoby próbowali zastąpić marksizmleninizm ideologią katolicką). Nawet największy Polak XX wieku, Jan Paweł II niejednokrotnie padał ofiarą mniej lub bardziej zawoalowanych uprzedzeń Michnika, który go w pewnym momencie nazwał byłym autorytetem naszych czasów. Długi czas hołubiący Michnika biskup Józef Życiński nie mógł ukryć swej irytacji przeczytawszy w wywiadzie Michnika dla L 'Actualite religieuse, że po upadku komunizmu Jan Paweł II wyznaczył nowego wroga liberalizm. Krytykuje go w kategoriach, które zdają się pochodzić z Soboru trydenckiego (...). Boi się on przede wszystkim potwrotu Polski do Europy (cyt. za: Bp Józef Życiński: Straszenie liberalizmem, Rzeczpospolita z 20 lipca 1996). Biskup Życiński porównał te stwierdzenia Michnika z uwagami Miliona Friedmana, „papieża amerykańskiego liberalizmu" o elementach bliskich liberalizmowi w nauczaniu Jana Pawła II. Jeśli tak deformowana jest przez Michnika postać i nauczanie Ojca Świętego, to cóż mówić o sposobie traktowania przez niego i jego gazetę różnych mniejszych postaci Kościoła. Począwszy od Prymasa Polski Józefa Glempa po licznych biskupów, oskarżanych o rzekomy konserwatyzm i pochlebianie Ciemnogrodowi.

Swoiste, dość szczególne poczucie wdzięczności demonstrował Adam Michnik w stosunku do księdza prałata Henryka Jankowskiego, który niejednokrotnie udzielał mu u siebie schronienia w trudnych chwilach lat 80., pomagał mu materialnie i stwarzał możliwości publicznych wystąpień, narażając się za to wciąż na szykany generałów stanu wojennego i esbecji. Jakże wymowne pod tym względem są zapiski na kartach drugiego tomu wydanych przez Petera Rainę Rozmów z władzami PRL. Arcybiskup Dąbrowski w służbie Kościoła i Narodu, Warszawa 1995. Na s. 133-134 czytamy tam, jak gen. W. Jaruzelski uskarża się do kardynała Jana Króla 10 września 1986: (...) Niedawno ks. Jankowski zaprosił Michnika do św. Brygidy i ten Żyd zawładnął całym kościołem, wydawało się, że przystąpi do ołtarza i będzie odprawiał Mszę. Na s. 254 z kolei czytamy uskarżania się przewodniczącego Rady Państwa Kazimierza Barcikowskiego do księdza Alojzego Orszulika 24 sierpnia 1988. Przekazał on prośbę swego „szefostwa", które (...) chciałoby, aby kierownictwo Episkopatu zainteresowało się tym, co dzieje się w kościele św. Brygidy. Usadowił się tam sztab kierowania strajkami. Co łączy z tym kościołem p. Michnika? (...) Nieraz stawiamy sobie pytanie —ciągnął Barcikowski — kto wam tego Jankowskiego podrzucił (...) Parę lat temu przeglądając bogaty księgozbiór księdza prałata Jankowskiego znalazłem tam dwie książki Adama Michnika z wymownymi dedykacjami. Na książce Z dziejów honoru w Polsce dedykacja Michnika: Kochanemu ks. kanonikowi Henrykowi Jankowskiemu z przyjaźnią oraz wdzięcznością, marzec 1987'r., Gdańsk, Adam. Na książce Szansę polskiej demokracji jeszcze bardziej entuzjastyczna dedykacja: Kochanemu ks. Henrykowi Jankowskiemu, memu przyjacielowi i Mentorowi z pogańską pokorą, maj 1988 r., Gdańsk, Adam Michnik. Siedem lat później Michnik, „odpowiednio" odpłacił się „kochanemu ks. Henrykowi Jankowskiemu", „swemu Przyjacielowi i Mentorowi" przez prawdziwą kampanię napaści i dezinformacji za rzekomy „antysemityzm". Peter Raina wyjaśnił w książce Ksiądz Jankowski nie ma za co przepraszać, że Michnikowska Gazeta Wyborcza świadomie jako pierwsza zmanipulowała tekst kazania, dezinformując czytelników i rozpoczynając kampanię przeciw ks. Jankowskiemu, która daleko wyszła poza granice Polski. Jak dotąd nie zauważyłem, by Gazeta Wyborcza i sam Michnik wytłumaczyli swe dezinformacje i przeprosili „kochanego księdza Jankowskiego" za krzywdę wyrządzoną j ego dobremu imieniu.

Dialog i Urbanem

Czas „okrągłego stołu" przynosi szczególne wzmocnienie pozycji Michnika. Staje się jednym z głównych uczestników cichych „dogadań" w Magdalence. I gorąco fraternizuje się przy alkoholowych biesiadach z Kiszczakiem, Kwaśniewskim i innymi towarzyszami (pięknie zilustrował to Kiszczak na końcu swej książki). Michnik odnawia stare związki z Urbanem z czasów dawnych wspólnych popijań w koktajlbarze w ,Bristolu" (wspomnianych przez Kuronia w książce Wiara i wina). Jan Skórzyński ujawnił w wydanej przez Rzeczpospolita książce Ugoda i rewolucja (Warszawa 1995, s. 227-228) dotąd nieznaną sprawę poufnego i owocnego dialogu pary Michnik-Urban w czasie „okrągłego stołu", prowadzonego w porozumieniu z gen. Jaruzelskim. W czasie tych rozmów Michnik występował z niezwykłymi w ustach opozycjonisty deklaracjami lojalności wobec PZPR (tamże, s. 228). Zaskoczony przedziwnym zbliżeniem między ministrem Urbanem a Michnikiem Ciosek zwierzał się księdzu Orszulikowi, iż: Zauważa się tworzenie swoistego lobby żydowskiego (cyt. za P. Raina: Rozmowy z władzami PRL. Arcybiskup Dąbrowski, Warszawa 1995, t. 2, s. 440).

Fraternizacja przynosi efekty. W wywiadzie dla Tygodnika Powszechnego z 10 I 1989 r. Michnik starał się jak mógł wybielić postać najbardziej znienawidzonego człowieka doby jaruzelszczyzny, akcentując, że Jerzy Urban był konstruktorem ogromnej większości posunięć liberalizacyjnych ze strony ówczesnych władz i ubolewając, że ten jeden z inteligentniejszych analityków polityki polskiej marnuje się jako publicysta Trybuny Ludu. Potem przyszły dalsze bratania i zbliżenia, wspólne fetowania imienin „Olka" Kwaśniewskiego etc. I przychodzenie sobie nawzajem w sukurs (vide np. atak zastępcy Urbana P. Gadzinowskiego w jednym z NIE na moje krytyki Michnika w NP)

Dzięki Wałęsie Michnik obejmuje kierownictwo pierwszego dziennika solidarnościowego „GW", cieszącego się od początku ogromnym zaufaniem społeczeństwa. Przez lata z całym cynizmem wykorzystuje to zaufanie do skrajnego przyhamowania i zdeformowania polskich przemian.

165Już w pierwszych miesiącach kierowania Wyborczą, w 1989 roku Michnik doprowadził do perfekcji swą ulubioną taktykę mimikry. Jeszcze nie czuł się dostatecznie mocny, jeszcze odczuwał potrzebę przyczajenia się ze swymi prawdziwymi poglądami, jeszcze bał się zrażenia potencjalnych czytelników. Jego Gazeta Wyborcza w tym czasie wciąż stroiła się w piórka gazety zdecydowanie antykomunistycznej, patriotycznej, a nawet przepełnionej sympatią do Kościoła katolickiego i samego Prymasa Polski Józefa Glempa. Była pod tym względem wręcz redagowana „na klęczkach" w stosunku do hierarchii Kościoła katolickiego w Polsce. Ktoś, kto dobrze zna późniejsze, nie przebierające w środkach, ataki Michnika i GW na Prymasa Polski i rozliczne zatrute strzały wysyłane pod adresem innych postaci Kościoła, nie mógłby wprost uwierzyć własnym oczom, gdyby spojrzał na tę szczególną „adorację" ludzi Kościoła, prezentowaną w pierwszych numerach G W. Już w pierwszym numerze Wyborczej z 8 maja 1989 na centralnym miejscu numeru maksymalnie wyeksponowano informację: Prymas Polski (oba słowa pisane ogromniastymi literami) rozmawia z Wałęsą o przyszłych wyborach. Na górze 2 numeru „GW" uwypuklono, jako zdecydowanie najważniejszą sprawę, wywiad gdańskiego biskupa Tadeusza Gocłowskiego dla Gazety.

Podobna stylistyka, pełna pozorowanego, nabożnego wręcz szacunku dla Kościoła, wypełnia licznie inne numery Wyborczej w pierwszych paru miesiącach jej ukazywania się. W numerze 15 z 29 maja 1989 na pierwszej stronie informacja o poświęceniu lokalu redakcji G W przez arcybiskupa Bronisława Dąbrowskiego. Połowę pierwszej strony tego numeru Wyborczej wypełnił obszerny tekst arcybiskupa Dąbrowskiego O Prymasie Tysiąclecia (znając starą niechęć Michnika do Prymasa Stefana Wyszyńskiego jako polskiego „nacjonalisty" i „anachronicznego" konserwatysty można tylko podziwiać rozmiary poświęcenia, jakie wykazał w ramach udawanej wówczas prokościelnej mimikry). Dodajmy, że Gazeta Wyborcza w tym czasie jest ogromnie ostrożna we wszelkich uwagach o aborcji, stara się o jak najprecyzyjniejsze przedstawianie stanowiska Kościoła katolickiego w tej sprawie (por. tekst Ewy Milewicz: Ochrona dziecka poczętego, Gazeta Wyborcza, nr 5 z 12 maja 1989).

W tym czasie organ Michnika stara się również zyskać maksimum czytelników radykalnych antykomunizmem. Zdecydowanie krytykuje Urbana (w numerze l i 5), demaskuje dawne zbrodnie UB w Otwocku (nr 2 i 15), piętnuje brutalność milicji (nr 3), etc. Stara się też przyciągać czytelników pełnym patosu patriotyzmem, wysławianiem etosu AK (por. np. Wspomnienie o Stefanie Korbońskim nr 3, Z. Machowski: „Pistolet" Polski Podziemnej, nr 9, Żołnierze z AK, nr 11). Robi to ten sam dziennik Michnika, w którym parę lat później ukażą się najskrajniejsze, plugawe wręcz, potwarze pod adresem AK i Powstania Warszawskiego. Wtedy jednak, w początkach G W, wiosną 1989 ciągle jeszcze chodziło o jak najlepsze zamaskowanie prawdziwych intencji Wyborczej i przedstawienie jej jako jedynego prawdziwego polskiego dziennika opozycyjnego, organu polskich patriotów i antykomunistów. Najpierw zdobyć jak najwięcej czytelników, a potem stopniowo i wyrafinowanie działać na rzecz gruntownego przekształcenia ich podświadomości. Aby zatracili dawną katolicką i patriotyczną wrażliwość i zniechęcili się do wyznawanych wcześniej wartości.

Obrońca komuny

Michnik wyrządził Polsce ogromne szkody przez swoje działania dla wybronienia i wybielenia komunizmu, przyhamowania autentycznych przemian dekomunizacyjnych i lustracji. Już 24 października 1989 roku Michnik postulował na łamach Gazety Wyborczej doprowadzenie do sojuszu wszystkich sił reformatorskich, tych z „Solidarności" i tych z PZPR, dodając, że: W pozytywnym ułożeniu stosunków Polski i ZSRR skrzydło reformatorskie z PZPR, tacy ludzie jak gen. Wojciech Jaruzelski czy pierwszy sekretarz KC Mieczysław Rakowski mogą odegrać zasadniczą rolę. I rzeczywiście M.F. Rakowski już ją odegrał, jadąc później do Moskwy, by przestrzec towarzyszy z Kremla przed przemianami w polskim stylu! Przypomnijmy tu również, niestety zbyt mało znaną w Polsce i stąd odpowiednio „nie docenioną", wypowiedź A. Michnika z wywiadu dla Komsomolskiej Prawdy z 29 września 1989 r., gdy wypowiadając się na temat systemu, który by odpowiadał wymogom życia, stwierdził między innymi: Niekiedy słyszy się opinie, że powinien to być system kapitalistyczny. Dla mnie jest to absurdalne. Obecnie w niektórych kołach w Polsce powstał kult słowa „prywatyzacja". Co to znaczy? Co prywatyzować? Koleje, samoloty? Przecież to bajki, absurd.

Czy to nie wskutek tych socjalistycznych iluzji prywatyzacja w Polsce ugrzęzła za czasów T. Mazowieckiego na tyle miesięcy? W czasie debaty sejmowej w początkach września 1989 r. A. Michnik wystąpił przeciw wysuniętemu przez posła Kazimierza Ujazdowskiego postulatowi rozliczenia się z ludobójcami w togach, tj. sędziami, którzy w czasach stalinowskich skazywali ludzi na śmierć. Pół roku później 28 kwietnia 1990 r. Michnik stanowczo wypowiedział się w debacie sejmowej przeciwko nacjonalizacji mienia PZPR. Występując na rzecz kompromisowego rozwiązania tej sprawy, Michnik powiedział między innymi: Przepraszam za osobiste wyznanie: 25 lat temu zostałem po raz pierwszy aresztowany przez komunistyczną policję. Wtedy miałem 18 lat. Od tego czasu byłem aresztowany i zatrzymywany wiele razy. Mnie nie trzeba tłumaczyć, że komunizm to nic dobrego... Ale właśnie z tej perspektywy chcę powiedzieć, że w niektórych głosach, o czym mówię z bólem, usłyszałem coś, co bym nazwał antykomunizmem jaskiniowym. ..Inie chcę powiedzieć, że dziś z popisywaniem się tymi deklaracjami, gdzie się PZPR miesza z błotem, przyrównuje do katyńskich morderców... ja nic wspólnego nie mam i nie chcę mieć... I chcę do tego jeszcze dodać, że w stanie wojennym, po 13 grudnia i siedząc w kryminale ja nie byłem aż tak ostrożny, żebym dzisiaj musiał być aż tak odważny... Wystąpienie Michnika przeciw nacjonalizacji mienia PZPR, choć jedna z jego najbardziej udanych oratorsko wypowiedzi, wywołało bardzo ostre sprzeciwy w wielu środowiskach solidarnościowych. Sprowokowało też falę listów protestacyjnych do Gazety Wyborczej. Najbardziej dramatyczny był publikowany w G W4 maja list dziennikarza Jana Sęka (jego ojciec został stracony w 1952 r. po wyroku śmierci wydanym przez sąd wojskowy z udziałem brata Adama Michnika - Stefana). Jan Sęk pisał: .. .Pan Adam Michnik niepotrzebnie martwił się w Sejmie o stosunek narodu polskiego do komunistów, którzy sprawili tu po wojnie niejeden, a dziesięć Katyniów. Zabili w polskich więzieniach ponad 40 tyś. ludzi. My komunistów nie nienawidzimy. My nimi gardzimy. Również podporucznikiem Stefanem Michnikiem, stalinowskim sędziąmordercą, pojętnym uczniem katyńskich oprawców. Przypominanie w takim kontekście rodzinnym własnego uwięzienia jest grubym nietaktem. A co do majątku partii: gdyby od pana Adama zależała decyzja, czy pozostawiłby majątek i NKWD? Jego namiętne określenia, ,jaskiniowy antykomunizm" przypominają „zoologiczny antykomunizm " Przymanowskiego i Koźniewskiego.

Jan Sęk tłumaczył mi kiedyś w rozmowie, że nigdy nie miał żadnych pretensji do A. Michnika z powodu jego brata, bo trudno, żeby ktoś odpowiadał za to, co zrobił inny członek rodziny. Nie miał pretensji aż do chwili, gdy A. Michnik wystąpił w Sejmie przeciw rozliczaniu stalinowskich ludobójców. W tej akurat sprawie powinien, przynajmniej ze względów rodzinnych, zachować całkowitą powściągliwość.

10 maja 1990 r. na łamach Gazety Wyborczej ukazał się list Stefana Kruka z Lublina do Adama Michnika. Autor listu pisał między innymi:.. .Powiada Pan dramatycznie, że nie ma nic wspólnego z tezą posła Borowskiego, iż rządy PZPR w Polsce wyrosły na trupach ofiar Katynia. To jest Pańskie credo polityczne. A jaka jest prawda historyczna? Taka, że Stalin zerwał stosunki dyplomatyczne z rządem gen. W. Sikorskiego po ujawnieniu prawdziwych sprawców zbrodni katyńskiej. Był to wy godny pretekst... Kto tu więc rozmija się z prawdą poseł Borowski czy Pan?... Dodajmy, że właśnie zerwanie stosunków z rządem gen. W. Sikorskiego stworzyło później podstawy radzieckiej polityki powołania samozwańczego PKWN w Lublinie, prekursora służalczej polityki PZPR wobec ZSRR.

Zdzisław Najder tak skomentował wystąpienie Michnika w obronie majątku PZPR: ...Adam Michnik w płomiennym przemówieniu 28 kwietnia odcinał się od tych, którzy kierują się nienawiścią. Ale trzeba odróżnić nienawiść do ludzi (rzecz dla chrześcijanina naganna) od nienawiści do instytucji. I tolerancja wobec ludzi nie jest tym samym, co równouprawnienie organizacyjne. Tym, którzy domagają się upaństwowienia spuścizny po PZPR, nie chodzi przecież o odebranie schedy wdowom i sierotom po sekretarzach...

Ciekawe argumenty do powyższego sporu wniósł głos Romana Bielińskiego, publikowany na łamach katolickiego Ładu z l O czerwca 1990 r. R. Bieliński pisał między innymi: ...Spora część naszych parlamentarzystów na czele z Adamem Michnikiem broni praw spadkobierców PZPR. Bardzo to chwalebne, należy bronić rzeczywiście praw wszystkich, ale wydaje mi się, że posłowie powinni bronić najpierw moich praw, bo bardziej (chyba) są moimi posłami niż PZPR. Otóż przez wiele lat wyjmowano mi i wielu milionom bezpartyjnych z kieszeni pieniądze via budżet na rzecz PZPR bez pytania nas o zgodę. Dlaczego nie będąc członkiem partii przez wiele lat musiałem finansować, a obecnie mam godzić się z tym, że to, co zostało mi zabrane ma dalej służyć tym, którzy mnie ograbili?(...)

Michnik lubi akcentować jako wzorzec swoją postawę wobec komunistów. On przecież siedział w więzieniach i oto teraz wszystko wybacza; jak na tym tle wyglądają mściwi antykomuniści, zwłaszcza ci, którzy nigdy nie cierpieli w więzieniu tak jak Michnik. Nieuczciwość Michnika polega na tym, że starannie milczy o tym, że wybaczanie komunistom oznaczałoby przebaczenie również tym, którzy tysiącom Polaków zgotowali o wiele cięższe cierpienia niż Michnikowi. Jak to akcentował kiedyś były więzień komunizmu w czasach stalinowskich Stanisław Murzański: (...) Jedni jak Adam Michnik pisali w więzieniu książki, drudzy zbierali na posadzce zęby (...) (S. Murzański: Jak kryminalista z kryminalistą Tygodnik Solidarność 27 marca 1998).

Wybielacz leninizmu

Komunizujący od młodości Michnik obciążał winą za to, co się stało w Związku Sowieckim wyłącznie stalinizm. Tego typu pogląd wyraził m.in. na łamach sowieckiego tygodnika politycznego „Nowoje Wriemia" z 10II 1990 r. Stanowisko Michnika wywołało protest redaktora naczelnego niezależnego moskiewskiego tygodnika informacyjnego Express-Kronika Aleksandra Podrabinka. W liście otwartym do Michnika, opublikowanym w tym piśmie (nr l O z 1990 r.) Podrabinek przypomniał, że istota terroru stalinowskiego terroryzm, znalazła odbicie już w leninowskim dekrecie o czerwonym terrorze (5 IX 1918 r.) i stworzeniu w latach 1918-1920 systemu obozów koncentracyjnych. Podrabinek stwierdził: Dla władz teza o winie stalinizmu za katastrofę naszego życia społecznego jest wygodna. Wyrzekając się Stalina mają jeszcze nadzieję uratować Lenina, wyrzekając się stalinizmu dążą do uratowania socjalizmu (...). Na tym tle, Panie Michnik, Pańskie wypowiedzi o stalinizmie nie wyglądają zbyt pociągająco (...) (cyt. za tłumaczeniem listu otwartego A. Podrabinka, Ład'23 W 1990 r.).

Michnik - totalitarysta

Po zdobyciu władzy przez „Solidarność" w 1989 r. i utworzeniu rządu T. Mazowieckiego coraz wyraźniej zaczęło się odsłaniać najprawdziwsze oblicze Michnika człowieka apodyktycznego i zacietrzewionego. Teraz już nie musiał zabiegać o poparcie różnych środowisk, w tym Kościoła, a znajdował się w pozycji wyrokującego sędziego, rozdającego pochwały i kuksańce jako naczelny najbardziej wpływowego polskiego dziennika, cieszącego się od początku wyjątkowym poparciem społeczeństwa jako pisma „Solidarności". Tę wyjątkową pozycję wykorzystywał w duchu skrajnie tendencyjnym dla umacniania monopolistycznej pozycji warszawskiej lewicowej „elitki" i obrzucania błotem „inaczej myślących", wyszydzania patriotyzmu i przywiązania do wartości. Jakże znamienna była pod tym względem ewolucja poglądów Stefana Kisielewskiego, który przeżył skrajne rozczarowanie tym nowym odsłaniającym się obliczem Michnika z lat 1989-1990. Kisielewskiego, którego nawet po śmierci Michnik próbuj e sobie przywłaszczać, powołując się na niego jako największy autorytet (Z jego zdaniem liczyłem się najbardziej wyznawał Michnik w wywiadzie dla Filipinki z 27 VI1993 r.). Oto opinia Kisielewskiego o Michniku, wyrażona pod koniec życia na łamach gdańskiej Młodej Polski: (...) Ostatnio nie bardzo przyjaźnię się z Michnikiem. Widujemy się raz na pół roku i raczej się kłócimy. Kochałem go niemal w okresie KOR-u, to było wspaniałe. Natomiast to, co on teraz mówi i pisze, jest bardzo często bez sensu. Te manifesty krakowskie, deklaracje „praw człowieka " rozsyłane po całym świecie! Jak w Polsce naprawdę wybuchnie jakiś rasizm, szowinizm, a to będzie już kompletna patologia, to najbardziej przysłuży się do tego właśnie takie denerwujące pseudo szlachetne gadanie. Przecież ten dzisiejszy Michnik to totalitarysta. Demokratą jest ten, kto jest po mojej stronie. Kto ze mną się nie zgadza, jest faszystą i nie można mu podać ręki. A tylko Michnik wie, na czym polega demokracja i tolerancja. On jest tutaj sędzią alfą i omegą (...). Szczególnie ostro napiętnował „ewolucję" Michnika Zbigniew Herbert w wywiadzie dla Tygodnika Solidarność z 11 listopada 1994. Herbert uznał Michnika za klasyczny przykład kariery komunistycznego Dyzmy. Smutna historia wyjątkowo uzdolnionego, pełnego talentu chłopca, który doszedł do lat, kiedy to ludzie natarczywie pytają „ co on właściwie zrobił z całą swoją heroiczną młodością?" A on stacza się po równi pochyłej, w gorączkowy aktywizm. Cynizm godny admiratora „ Księcia " i najpospolitszy nihilizm. Zawiódł niemal wszystkich swoich przyjaciół.

Michnik - „nienawistnik"

Zdumiewa wprost, do jakiego stopnia Adam Michnik potrafi dziś „twórczo" rozwijać pełną jadu i nienawiści stylistykę marcowej propagandy 1968 r., tyle że w imię fanatyzmu odwrotnego typu. Przypomnijmy tylko niektóre z rozlicznych michnikowskich wyskoków jadu i nienawiści w stylu słów świnie pod adresem oponentów z OKP, kurwiosum pod adresem grupy profesorów z KUL, bestiarium w telewizji (o programie Bez znieczulenia z udziałem Parysa, Kaczyńskiego i Macierewicza). Czy epitety Michnika o młodocianych, głupawych ołszewikach, wyzywanie Łysiakowi jako trzeciorzędnemu grafomanowi i insynuatorowi, etc. etc. Nie mówiąc o jego ataku na Herberta, za rzekome opluwanie Miłosza, o napaściach na ojca Józefa M. Bocheńskiego, Bogdana Cywińskiego, o zatrutych strzałach posyłanych przez Michnika i jego podwładnych pod adresem Ojca Świętego.

Celnie scharakteryzował metody Michnika już w 1992 r. Lech Kaczyński, pisząc w Nowym Świecie (nr z 8 V 1992 r): (...) Michnik (...) przyjmuje postawą chuligana, który napada na przechodnia i jednocześnie krzyczy „ ratunku! Policja!" (...) niewielu ludzi ma taki udział w szerzeniu nienawiści w życiu publicznym, jak Adam Michnik. Na pewno zaś nikt nie potrafi łączyć jej krzewienia z zapewnieniami o własnej szlachetności.

Adam Michnik jest przede wszystkim godnym politowania więźniem stereotypów i uprzedzeń, przykutym jak galernik do statku swoich własnych fobii. Jest jeńcem skrajnego żydowskiego fanatyzmu, nie mogące go za nic wczuć się w polski patriotyzm, zrozumieć narodu, wśród którego żyje. Nienawidząc go, posuwa się do takich nikczemności, jak poparcie ataku zniesławiającego Powstanie Warszawskie.

W wydanej w tymże 1991 roku, cytowanej już książce Interpelacje Jana Marii Jackowskiego i Szczepana Żaryna autorzy tłumaczyli straszną słabość Michnika jako polityka jego skrajnym zacietrzewieniem, nieumiejętnością dialogu z osobami inaczej myślącymi: ...Michnik potrafi kopać swoich przeciwników politycznych i ideowych bezwzględnie, z dziką zaciętością. Gdy mu nie staje argumentów rzuca inwektywy, nie elegancko przerywa, nie odpowiada napytania, zmienia temat, krzyczy i wychodzi z niego jakaś zapiekła agresja w stosunku do tych, którzy się z nim nie zgadzają. Jak to się ma do programowo głoszonej przez niego europejskości, poszanowania poglądów innego człowieka, tolerancji i godności-nie wiadomo... (J.M. Jackowski, S. Zaryn: Interpelacje. Kulisy manipulacji Warszawa 1991, s. 93).

Michnik - „czekista publicystyki"

' Rodzinne przesiąknięcie starą komunistyczną ideologią wychodzi z Michnika wciąż przy różnych niespodziewanych okazjach, znajduje wyraz w jego dość szczególnej stylistyce. Na przykład w Gazecie Wyborczej

(1996, nr 302) napisał: Zwracam się do premiera Oleksego jak czekista do czekisty. Michnik nie dostrzegł żadnej niestosowności w tego typu zwrocie, mogącym mieć różne odmiany typu: „jak gestapowiec do gestapowca". Nawet w postkomunistycznej Polityce ukazała się tym razem polemika z „mocnym" porównaniem Michnika. Jej autor, profesor Józef Kozielecki, pisał: Dla nas, starych ludzi, przywoływania upiorów czekistów czy enkawudzistów we współczesnym wstępniaku nie można niczym usprawiedliwić. Dla nas te słowa ociekają krwią Polaków, Rosjan, Litwinów... Gdy je słyszę, uginają mi się kolana i „ wcale mi mówiąc słowami artykułu - nie jest do śmiechu ". Szczególnie, gdy Polska chamieje. (J. Kozielecki: Jak czekista do czekisty, Polityka 20 stycznia 1996). Młodszym czytelnikom przypomnijmy, że Czeka (Czeriezwyczajka) - sowiecka bezpieka w czasach Lenina i pierwszym okresie rządów Stalina, zasłynęła ogromnie krwawym terrorem wobec wszystkich „niebolszewicko" myślących. Zdumiewające jak bardzo Michnik lubi sięgać do bolszewickich porównań. W wywiadzie dla Tygodnika Powszechnego w 1989 roku powiedział, iż w Gazecie Wyborczej odgrywa rolę kogoś w rodzaju komisarza politycznego. Jakże silnie odbija się na Michniku wpływ starych rodzinnych indoktrynacji. Dla ogromnej części Polaków słowo komisarz polityczny budzi jak najgorsze asocjacje z Dzierżyńskim, Jagodą czy Jeżowem. Dla Michnika zaś to termin chlubny, warty naśladowania.

Chamstwo wobec inaczej myślących

Skrajne, fanatyczne wręcz, zacietrzewienie Michnika, popychało go niejednokrotnie do szokujących przejawów niechęci wobec każdego, kto ośmieli się inaczej myśleć niż on w poszczególnych sprawach. Szczególnie oburzające było zachowanie Michnika wobec znanej dysydentki rosyjskiej Natalii Gorbaniewskiej. Michnik odmówił udzielenia jej wywiadu, motywując to brakiem zaufania. Gorbaniewska powiedziała: ...Dla mnie jest to miernik złych obyczajów. Krytykowanie linii politycznej nie może spychać osoby na pozycję osobistego wroga, a co gorsza zaliczyć go do grona ludzi nieuczciwych. Michnik i wielu innych ludzi wie, że nie podzielam ich zachwytu dla Gorbaczowa (...) (wg Puls nr 48 z 1991 r).

Przypomnijmy, że Gorbaniewska, niestrudzona bojowniczka o prawa człowieka w ZSRR, była więźniarka, wybitna poetka rosyjska należy do najbardziej zasłużonych przyjaciół Polski za granicą, jest znawczynią polskiej literatury, i tłumaczką polskiej poezji. W Kulturze Niezależnej z 1985 roku (nr 11-12, s. 144) pisano o Gorbamewskiej: (...) Nie potrafimy wymienić za granicą nikogo drugiego z tak serdeczną uwagą i kompetencją wsłuchanego w naszą dzisiejszą historię, w nasz ból, opór i tworzenie niezależnej kultury. Jako zastępca redaktora naczelnego paryskiego ,,Kontynentu" Gorbaniewska dba o to, żeby w każdym numerze tego najpoważniejszego kwartalnika emigracji rosyjskiej Polska istniała, żyta, przemawiała do przyjaciół Moskali i całego świata. Dzięki jej też staraniom odkilku lat Polska nie schodzi z pierwszych stron poczytnego tygodnika „Russkaja mysi" (...) Ostatnio zaś ukazała się w Paryżu, po rosyjsku, zredagowana przez Gorbaniewską książka „Niezłomna Polska na łamach „Russkoj myśli" (...). I taką osobę, tak gorąco związaną z Polską, potraktował Michnik jako kogoś niegodnego zaufania, tylko dlatego, że różniła się od niego podejściem wobec Gorbaczowa.

Nietolerancja na eksport

Ciągle zbyt mało znamy szkody, jakie Michnik wyrządził w innych krajach Europy Środkowej, poprzez odpowiednie wykorzystywanie swego dawnego nimbu jako przeciwnika komunizmu dla wręcz odmiennych celów. Wykorzystywał go do wspierania czeskich, węgierskich czy bułgarskich odmian polskiej Unii Demokratycznej, a więc sił w gruncie rzeczy dążących do zdobycia władzy dzięki odpowiednim układom „czerwonych" z „różowymi". Wszędzie starał się maksymalnie oddziaływać na rzecz przyhamowania lustracji i dekomunizacji. W rozmowie z prezydentem Havlem wylewał krokodyle łzy z powodu sukcesu czeskiej dekomunizacji, na Węgrzech bardzo aktywnie uczestniczył w kampanii na rzecz Związku Wolnych Demokratów, odpowiednika polskiej Unii Demokratycznej, tylko znacznie bardziej na lewo od niej, w duchu ROAD. A przy tym zdominowanego przez skrajnych radykałów antyreligijnych, różne takie węgierskie „Labudy". To z inicjatywy tego Związku Wolnych Demokratów zorganizowano w swoim czasie bardzo nieudaną skądinąd manifestację przeciw wizycie Jana Pawła II na Węgrzech, jako rzekomo zbyt kosztownej. Na Węgrzech .doszło zresztą do tego, co stanowi wymarzony ideał Michnika - powstała rządowa koalicja „czerwonych" i „różowych". Tworzono ją w oparciu o pakt wynegocjowany przez przywódcę postkomunistów Gyulę Horna, byłego węgierskiego ZOMO-wca z 1957 roku i Ivana Pęto „mózg" Związku Wolnych Demokratów, syna awosza (tj. ubeckiego speca od tortur). Inna sprawa, że koalicja z komunistami okazała się ogromnie kosztowna dla węgierskich „różowych". Ponieśli oni w efekcie straszną porażkę wyborczą w 1998 roku.

Szczególnie drastyczne formy przybrało mieszanie się Michnika w wewnętrzne sprawy dawnej opozycji bułgarskiej. W 1992 i 1993 roku doszło tam do wyraźnego zderzenia głównej siły opozycji Unii Demokratycznej z wyniesionym przez nią na prezydenturę Żeliu Żelewem, który zdradził ideę dekomunizacyjnych przemian i je skutecznie zablokował. Żelew uniemożliwił przeprowadzenie lustracji przez antykomunistyczny rząd Filipa Dymitrowa i przyczynił się do jego upadku. Później poparł powstanie rządu Berowa, dawnego doradcy Żelewa, w oparciu o większość postkomunistów i mniejszość posłów opozycji. Na znak protestu przeciw rekomunizacji Bułgarii poetka Błaga Dymitrowa ustąpiła z funkcji wiceprezydenta, ostrzegając, że komunizm zachowuje sięjak lisica, która udaje martwą, by wykorzystać moment i ugryźć. Antyprezydencki i ankomunistyczny zarazem wiec w Sofii zgromadził pół miliona osób.

I wtedy w sukurs prokomunistycznemu Żelewowi przyjechał Adam Michnik. Mieszając się bez żenady w sprawy bułgarskie gwałtownie zaatakował manifestantów w oficjalnej sofijskiej telewizji, nazywając ich „neofaszystami". Po powrocie do Polski Michnik panegirycznie wychwalał prezydenta Żelewa jako tego, który próbuje przełamać zaklęte koło dwubiegunowego podziału sceny politycznej wbrew antykomunistom i populistom, którzy dążą do dyskryminacji przez dekomunizację (por. A. Michnik: Sofijskie rozmowy, Gazeta Wyborcza z l lipca 1993).

Bezprzykładne opowiadanie się Michnika po stronie prezydenta Żelewa przeciw opozycji i użycie przezeń epitetu „neofaszyści" pod adresem uczestników kilkusettysięcznych manifestacji wzburzyło opozycjonistów bułgarskich. Na łamach stołecznego dziennika Unii Sił Demokratycznych Demokracja opublikowano 24 czerwca 1993 r. tekst trzech intelektualistów ostro piętnujący wystąpienie- wybryk Michnika. Trzej znani bułgarscy pisarze: Boris Chritstow, Dymitr Korudżijew i Jordan Wasiliew w artykule zatytułowanym: Cynizm i nietolerancja oskarżyli Michnika o otwartą zdradę ideałów demokracji i nietolerancję, pisząc między innymi, iż wizyta Michnika głęboko zraniła uczucia wszystkich bułgarskich demokratów. Przyjechał, żeby stanąć w obronie prezydenta Żelewa, ale zrobił to w sposób powierzchowny, prowokacyjny

175i butny, bez spotkania z Edwinem Sugarowem, poetą i deputowanym, który ogłosił strajk głodowy; zrobił to bez wyjaśnienia sobie samemu przyczyn antyprezydenckich i antykomunistycznych manifestacji w naszym kraju (...) jego wypowiedzi w Bułgarii były demagogiczne, nieodpowiedzialne i głęboko nas raniące (...). Jakmożna (...) nazywać setki tysięcy demokratów neofaszystami? (...) Kto mu pozwolił tak ciężko obrazić najbardziej światłych, najmądrzejszych i najmniej podatnych na konformizm ludzi w Bułgarii? (...) Michnik przyjechał i stanął w obronie Żelewa, gdyż obu łączy ten sam los. Ci dawni idole gotowi są dzisiaj wspierać fasadową demokrację, za której kulisami wszystkie sznurki ponownie są w rękach komunistów (...) Michnik okazał się nietolerancyjny wobec bułgarskiej demokracji i dlatego stracił nasz szacunek i miłość (...) (cyt. za Gazetą Wyborczą z l lipca 1993).

Z oburzeniem komentowała pełen buty wyskok Michnika w bułgarskiej telewizji Kristina MetanowaNejman, w 1989 roku założycielka Solidarności Polsko-Bułgarskiej. W nadesłanym do Tygodnika Solidarność (z 9 lipca 1993) tekście Z dziejów honoru w Bułgarii pisała: (...) Dawne gwiazdy opozycji są intelektualnie bezradne wobec ruchów protestu przeciw rekomunizacji. Niczym dawni marksiści, nazywający protestujących przeciw totalitaryzmowi chuliganami; złożony objaw sprzeciwu wobec recydywy komunizmu Michnik i inni dysydenci potrafią opatrzyć jedynie etykietką motłochu lub neofaszystów.

Dla Michnika ruch protestu w Bułgarii jest sztuczny, bo przecież groźby recydywy komunistów nie ma. Jak można walczyć z czymś, czego nie ma? -pyta Michnik. Jak robotnicy mogą walczyć z władzą robotników? -pytali marksiści (...) Michnik powielając komunistyczne schematy dzieli świat na obóz postępu, czyli ref
http://polonica.net/forumPolonica/viewtopic.php?t=44

Nagrywał wilk razy kilka , nagrali i wilka
Autor: 3 i pół
2006-10-15 16:58:08
Przysłowie ludowe IVRP: Nagrywał wilk razy kilka , nagrali i wilka

Zobacz również ...


menuline menuline menuline menuline menuline menuline
Wyszukiwarka

"Blokersi" to film o polskiej kulturze hip hopowej. Opowiada o młodych ludziach z wielkomiejskich blokowisk, o tym jak żyją, jaka jest dzisiaj ulica w Polsce. Poza raperami są tu grafficiarze, break dance`owcy i ludzie związani z kulturą hip hopu. Prawdopodobnie po raz pierwszy wiele osób zobaczy, czym jest w naszym kraju kultura hip hopu, kto w niej żyje i kto ją tworzy.


Śledczak Kamilianie Gwiazdor Pedofile
Nakręceni Pub 700 Klatka To my, Rugbiści
powered by Admin.Starla v3 CMS